مؤسسه فرهنگی قرآن و عترت خادم الرضا ( علیه السّلام )کوثر

مؤسسه فرهنگی قرآن و عترت
۳۰ مهر ۹۷ ، ۰۷:۵۵

انفجار در فرودگاه

در دوره آموزشی هم خیلی با ستوان یارها تماس داشتیم، ولی آنها آن قدر برو بیا نداشتند. حالات و رفتار گروهبان نشان می داد که حساب این ستوان یار از بقیه جداست و باید حسابی حرفش را خواند، بالاخره پس از یک ساعت انتظار در آن هوای تفتیده، جناب ستوان یار سر رسید. درست همان طور که حدس می زدم چهره زمخت و عبوسی داشت و چشم هایش را به تقلید از افسران بعثی در پشت عینک دودی بزرگی ـ که بر صورت داشت ـ پنهان کرده بود. با فریاد گروهبان، همه در یک چشم به هم زدن خبردار ایستاده و گوش هایمان را برای شنیدن حرف های ستوان یار تیز کردیم. کلامش را با تهدید و توهین و ناسزا شروع کرد و هماهنگ با کلمات تهدیدآمیزش، دست های گنده گوشت آلودش را به شدت بالا و پایین می برد.

انفجار در فرودگاه

همین طور که خبردار به ستون ایستاده و چشم انتظار آمدن ستوان یار گروهان بودیم تا ما تازه واردها را نسبت به گروهان و وظایفی که می بایست انجام دهیم توجیه کند، بدون اینکه گروهبان متوجه شود، یک سره زیرچشمی ساختمان ها و محیط اطراف مان را ورانداز می کردیم تا حداقل چشم مان به آنها خو بگیرد و آن قدر غریب و نامأنوس در ذهن مان جلوه نکند. فاصله آنجا ـ که تقریباً به وسیله درخت های قد برافراشته پوشیده شده بود ـ تا فرودگاه بین المللی بغداد زیاد نبود؛ یعنی کمتر از چند کیلومتر ـ حرارت بیش از حد خورشید بعدازظهر آن روز تابستانی، عرق از سر و صورت مان راه انداخته و تشنگی زیاد به له له مان انداخته بود. وقتی خبری از آمدن ستوان یار نشد، گروهبان ـ که خودش هم حسابی کلافه شده بود ـ با دادن آزادباش، گذاشت تا روی پاهای خسته مان بنشینیم.

در دوره آموزشی هم خیلی با ستوان یارها تماس داشتیم، ولی آنها آن قدر برو بیا نداشتند. حالات و رفتار گروهبان نشان می داد که حساب این ستوان یار از بقیه جداست و باید حسابی حرفش را خواند، بالاخره پس از یک ساعت انتظار در آن هوای تفتیده، جناب ستوان یار سر رسید. درست همان طور که حدس می زدم چهره زمخت و عبوسی داشت و چشم هایش را به تقلید از افسران بعثی در پشت عینک دودی بزرگی ـ که بر صورت داشت ـ پنهان کرده بود. با فریاد گروهبان، همه در یک چشم به هم زدن خبردار ایستاده و گوش هایمان را برای شنیدن حرف های ستوان یار تیز کردیم. کلامش را با تهدید و توهین و ناسزا شروع کرد و هماهنگ با کلمات تهدیدآمیزش، دست های گنده گوشت آلودش را به شدت بالا و پایین می برد.

در همین اثنا ناگهان صدای انفجار مهیبی ـ که از فاصله ای نه چندان دور برخاست ـ پرده گوش هایمان را به سختی به رعشه درآورده و ما را از جا کند و همه نگاه ها را به سمت خود کشید. توده عظیم دود و گردوغبار از آن نقطه خود را به دل آسمان بالا می کشید. لحظه ای نگذشته بود که دوباره صدای چند انفجار خفیف تر از همان نقطه در فضا طنین انداخت. ستوان یار که انگار این حادثه خشمش را دو چندان کرده بود، با فریادهای خشن خود، نگاه های مات و مبهوت ما را به سوی خود کشید؛ در حالی که هنوز ذهن مان در پی یافتن علت این انفجارها بود.

نیمه های شب بود، اما هنوز نخوابیده بودیم؛ چون خیلی زود با چند نفر از قدیمی ها آشنا شده، تا آن موقع شب، راجع به انفجارها با یکدیگر صحبت می کردیم. یکی از آنها می گفت: «نقطه ای که منفجر شده، انبار اصلی مهمات فرودگاه بوده است.»

این انبارها از آنجا که لابه لای درخت ها پنهان شده بود، در معرض دید خلبان های جنگنده ایرانی که گاه و بی گاه خود را به آن منطقه می رساندند، قرار نداشت. بنابراین علی رغم بمباران شدن فرودگاه، آنجا سالم باقی مانده بود. او به طور قطع عقیده داشت که انفجار، حاصل تلاش چند نفر از مجاهدان مسلمان بوده است.

صبح روز بعد، همه چیز برایمان روشن شد و فهمیدم که حدس دوست جدیدم تا چه اندازه به واقعیت نزدیک بوده است. هنوز صفیر دل آزار سوت بیدارباش از گوش هایمان نیفتاده بود که گروهبان فریاد کشید:

ـ فوراً آماده شوید، قرار است شما یک چیزی را ببینید!

ما تازه واردها که با رسم و رسوم آنجا هنوز آشنا نشده بودیم، خیلی از این حرف تعجب نکردیم، ولی حالات چهره قدیمی ها و پچ پچ کردنشان تا حدی از غیرعادی بودن این برنامه حکایت می کرد. به هر جهت خیلی سریع آماده شده، در جلو آسایشگاه به خط ایستادیم و با سوت گروهبان شروع به دویدن کردیم. تازه خورشید پرتوهای زرین خود را بر سر کوه و دشت افکنده بود که به نقطه مورد نظر گروهبان رسیدیم. افراد گروهان یکم ـ که قبلاً خود را به آنجا رسانده بودند ـ به دور چیزی حلقه زده و محزون و ماتم زده به آن خیره شده بودند. وقتی نزدیک شدیم، صحنه دلخراشی خود را به درون شبکیه چشم هایمان کشانید. اجساد غرقه به خون 9 نفر سرباز و درجه دار که با دست ها و چشم های بسته تیرباران شده و روی خاک افتاده بودند، در مقابلمان قرار داشت. چند سرباز دیگر هم داشتند آنها را یکی یکی درون کیسه های پلاستیکی سیاه و بعد هم درون تابوت هایی که آن طرف تر روی زمین قرار داده بودند، می گذاشتند. از آنجا که این اولین بار بود که در طول عمرم چنین صحنه دلخراش و فجیعی را می دیدم، یک مرتبه حالم دگرگون شد و چیزی نمانده بود که دچار تهوع شوم. یکی از افراد آهسته و درگوشی گفت:

ـ همه این بیچاره ها از افراد گروهان یکم هستند!

در همین اثنا ناگهان چهره کریه ستوان یار در مقابلم ظاهر شد و پس از این که با نگاه تندش به تک تک ما برای لحظه ای خیره ماند، در حالی که با دست به اجساد اشاره می کرد، گفت:

ـ خوب به این خیانتکارها نگاه کنید! نگاه کنید و عبرت بگیرید! ما به اینها اعتماد کردیم، ولی آنها به همه خیانت کردند. به حزب [بعث]، به انقلاب!...

و پس از اینکه پوزخندی زهرآگین زد، ادامه داد:

ـ و عاقبت کارشان هم به اعدام کشید... حالا شما مواظب رفتارتان باشید، کاری نکنید که آخرش به اعدام ختم شود!

از آن پس، هر روز چند نفر از مأموران اطلاعات، سرزده وارد پادگان می شدند و هرچه را در مقابل خود می دیدند، تفتیش می کردند تا مبادا دوباره انفجاری روی دهد. و بعد از این که حسابی ما را به اعدام و زندان و شکنجه تهدید می کردند تا تفتیشی دیگر، ما را به حال خود می گذاشتند. سرانجام پس از گذشت دو سال نگهبانی در کنار انبارها، آن هم در آن شرایط سخت تهدید و ارعاب، به تیپ 603 منتقل شدم.

در تاریخ 15/3/1985 (26/12/1363) تیپ 603 به لشکر 24 به فرماندهی سرهنگ ستاد «عبدالعزیز الحدیثی» ملحق و راهی منطقه «قلعه دیزه» در شمال عراق شد. در این منطقه، مأموریت ما تارومار کردن کُردها و آواره کردن آنها از خانه و کاشانه شان بود. فرماندهان بعثی آن قدر وحشیانه و ظالمانه با این بیچاره های بی دفاع برخورد می کردند که انگار اصلاً آنها اهل این سرزمین و آب و خاک نبودند. یک روز فرمانده تیپ، سرهنگ «عصام»(وی چندی بعد در حمله «کوشینا» توسط قوای اسلام کشته شد.) فرمان قتل عام همه کُردهای ساکن در منطقه را اعلام کرد. آن ایام در واقع سیاه ترین روزهای تیپ بود، چرا که افرادش به محض این که با گروهی کُرد مواجه می شدند، آنها را از طفل شیرخوار گرفته تا پیرزنان و پیرمردان از پای افتاده، به رگبار بسته، جسم غرقه به خونشان را نقش زمین می کردند.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۷/۳۰
khademoreza kusar
آیه قرآن

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی